امام عليه السّلام پاسخ داده است كه كار براى بنى عباس اگر از روى زور و جبر باشد ، خداى تعالى در مورد اين همكارى از آنها بازخواست نمىكند و هرگاه از روى اختيار باشد ، پس كار براى آنها ناروا و مكروه است و شايد مقصود امام عليه السّلام از كراهت ، حرمت باشد زيرا كه كراهت گاهى بر حرمت اطلاق مىشود . و امام عليه السّلام ، كفّارهء ورود به كار آنها را خوش‌حال كردن اهل بيت عليهم السّلام مىداند كه با برآوردن حاجت مؤمنان و مستمندان و رفع گرفتاريها و سختيها از ايشان حاصل مىشود . و بر همين مطلب گروهى از روايات دلالت دارد كه فقها در بحثهاى خود راجع به ولايت حاكم جور نقل كرده‌اند . [ 1 ] وقتى كه نامهء امام عليه السّلام به محمد بن على بن عيسى رسيد ، با عجله نامه‌اى به خدمت امام عليه السّلام نوشت و عرضه داشت كه : اعتقاد من دربارهء ورود به كار ايشان - در كار بنى عباس - يافتن راهى است براى ايجاد دشوارى به دشمنان آن حضرت و بازشدن دست ، جهت انتقام گرفتن از ايشان به وسيلهء تقرب به آنها . امام عليه السّلام در پاسخ نوشت : « هر كس چنين كارى را بكند نه تنها كار او حرام نيست ، بلكه داراى اجر و ثواب است . » [ 2 ] اجاره دربارهء اجاره از امام ابو الحسن عليه السّلام سؤالاتى كرده‌اند كه به آنها پاسخ داده است ، از جمله : 1 - محمد بن عيسى يقطينى در نامه‌اى به خدمت امام ابو الحسن الهادى عليه السّلام نوشت و دربارهء كسى كه پسرش را نزد مردى گذاشته تا كار كند و در برابر كارى كه مىكند آن مرد ، سالانه اجرت معينى به او بدهد . آنگاه مرد ديگرى مراجعه مىكند و مىگويد : پسرت را در برابر مزد بيشترى به من

--> [ 1 ] مكاسب شيخ انصارى . [ 2 ] وسائل الشيعة : 12 / 137 .